ŚWIATOWY DZIEŃ SPOŁECZEŃSTWA INFORMACYJNEGO

17.05.2021

 

 

 

 

 

 

 

 

Święto to zostało ustanowione przez Organizację Narodów Zjednoczonych w 2006 r. Obchody Światowego Dnia Społeczeństwa Informacyjnego (ŚDSI), koordynowane przez Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU), cieszą się w Polsce od wielu lat trwałą renomą swoistego festiwalu informatycznego.

W roku 2021 mają one charakter szczególny — chcemy pokazać możliwe scenariusze przyszłości technologicznej podczas konferencji „Polska w technosferze przyszłości” (zdalnie – 25 maja). W stulecie urodzin Stanisława Lema obchodzimy bowiem rok jego imienia. To doskonała okazja, żeby spróbować zarysować korzyści i zagrożenia cyfrowego świata, który niebawem nadejdzie — podobnie jak czynił to nasz wybitny futurolog. Skoncentrujemy się na najistotniejszych trendach technologicznych: sztucznej inteligencji, informatyce kwantowej, cyberbezpieczeństwie oraz transhumanizmie. Patrząc w przyszłość, mamy solidne fundamenty w naszym doświadczeniu i przeszłości. W 2021 r. jako Polskie Towarzystwo Informatyczne świętujemy jubileusz 40-lecia działalności. Informatyka w Polsce ma niewątpliwie długą tradycję, jednak należy zastanowić się, w jaki sposób nasze osiągnięcia — m.in. w zakresie algorytmiki i programowania — skutecznie wykorzystać w budowaniu gospodarki i społeczeństwa przyszłości. Pora, aby zdolności laureatów międzynarodowych zawodów programistycznych pozwoliły wzmocnić naszą pozycję w cyfrowym wyścigu zbrojeń.

Wiemy, że potencjał intelektualny — który jest naszym głównym zasobem — należy budować już od najwcześniejszych etapów kształcenia. Dlatego od wielu lat wspieramy edukację informatyczną. W tym roku przygotowaliśmy dla młodych adeptów informatyki szczególne wyzwanie — stworzenie gry edukacyjnej w ramach konkursu GEEK. Jak widać obchody Światowego Dnia Społeczeństwa Informacyjnego w Polsce skierowane są do szerokiego grona odbiorców — uczestniczą w nich zarówno informatycy, naukowcy, przedstawiciele biznesu, jak i reprezentanci placówek edukacyjnych i administracji państwowej. Możliwość bezpośrednich spotkań daje pole do wymiany doświadczeń
i nawiązania współpracy. Tegoroczna Wielka Gala także będzie miała szczególny charakter — w Filharmonii Narodowej zaplanowaliśmy koncert muzyki współczesnej w wykonaniu orkiestry kameralnej.

Więcej tutaj: https://sdsi.pl/#o-obchodach

 

 

 

 

 

 

 

 

SEJM USTANOWIŁ ROK 2021 ROKIEM KONSTYTUCJI 3 MAJA


Sejm przyjął uchwałę ws. ustanowienia roku 2021 Rokiem Konstytucji 3 Maja.

Sejm świadomy znaczenia Konstytucji 3 Maja

jako ważnego elementu pamięci zbiorowej, oddając hołd wszystkim,

którzy przyczynili się do powstania tego aktu zachęca do refleksji

nad dziedzictwem Konstytucji współcześnie.

 

 

Za uchwałą głosowało 446 posłów, 1 był przeciw, 4 wstrzymało się od głosu.

"3 maja 1791 roku Sejm Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego uchwalił Konstytucję 3 Maja - niosącą gwarancje swobód obywatelskich, tradycje chrześcijańskie, tolerancję i wartości Oświecenia, która stała się dokumentem tworzącym późniejszą tożsamość suwerennego narodu. Uchwalona jako pierwsza w Europie i druga na świecie Ustawa Rządowa stanowiła dowód głębokiego patriotyzmu oraz zrozumienia spraw obywatelskich i społecznych" - napisano w uchwale.

Wskazano, że "przyjęta przez aklamację w dobie zagrożenia Ojczyzny Konstytucja 3 Maja była próbą zaangażowania obywateli w ratowanie Rzeczypospolitej przed atakami państw ościennych poprzez utorowanie drogi do długofalowych reform demokratycznych oraz wzmocnienia państwa w celu obrony niepodległości".

https://dzieje.pl/wiadomosci/sejm-ustanowil-rok-2021-rokiem-konstytucji-3-maja

 

 

 

KONSTYTUCJA 3 MAJA

 

W 1789 roku, obrady rozpoczął Sejm nazywany Wielkim. To właśnie wtedy pojawiły się sugestie o przeprowadzeniu reformy ustrojowej. Konstytucja 3 maja, to właściwie Ustawa Rządowa z dnia 3 maja, którą uchwalił 3 maja 1791 roku król Stanisław August Poniatowski. Ustawa ta regulowała ustrój prawny ówczesnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Co ciekawe, nasza Konstytucja była pierwszą w Europie oraz drugą na świecie tuż po konstytucji amerykańskiej z 1787 roku, która została spisana. Konstytucja wprowadziła trójpodział władzy, a przy tym niosła gwarancję swobód obywatelskich, wartości Oświecenia, tolerancję oraz tradycje chrześcijańskie. Ustawa z 3 maja można powiedzieć, zarysowała kształt reform, stanowiła jakby początek do większych zmian. Miała ona na celu zlikwidowanie wad opartego na demokracji szlacheckiej oraz wolnej elekcji, systemu politycznego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Dodatkowo Konstytucja 3 maja formalnie znosiła nadużywane liberum veto.

 

DLACZEGO ROCZNICA UCHWALENIA KONSTYTUCJI MAJOWEJ, STAŁA SIĘ TAK WAŻNYM

ŚWIĘTEM PAŃSTWOWYM?


Konstytucja 3 maja, zdecydowanie stała się pamiątką historycznej przeszłości naszego kraju. Zapoczątkowała reformy ustrojowe, choć nie zlikwidowała ówczesnych podziałów stanowych. Co więcej, spokojnie można powiedzieć, że w okresie zaborów Ustawa ta stała się synonimem działań ratowania ojczyzny oraz symbolem polskości. Choć była nieprzydatna jako wzór społeczny oraz ustrojowy to uwypuklano jej typowo narodowo – patriotyczny charakter. W jej setną rocznicę uchwalenia (w 1891 roku) obchodzono w Warszawie oraz w Galicji. Konstytucja była też inspiracją dla artystów tj.: Matejko czy nasz wieszcz narodowy Adam Mickiewicz, głównie ku pokrzepieniu ludzkich serc.

Po odzyskaniu niepodległości dzień 3 maja ogłoszono świętem państwowym. Co więcej, pierwsza uchwalona przez sejm konstytucja z 1921 roku, nawiązywała do Ustawy majowej z 1791 roku. Miało to na celu być dowodem ciągłości polskiej państwowości oraz polskiej tradycji. Dodatkowo w 1925 roku, dzień 3 maja ustanowiono również oprócz święta państwowego, świętem kościelnym.

Niestety komunistyczne władze po 1945 roku postanowiły zlikwidować obchody trzeciomajowe ze względu na ich charakter narodowo-katolicki. Wprowadzono i nagłośniono Święto pracy w dniu 1 maja. Dodatkowo, przez kilkadziesiąt lat nie odbywały się żadne uroczystości państwowe i kościelne związane z trzecim maja. Natomiast wszelkie próby i formy zachowania pamięci tego dnia, kończyły się zatrzymaniami ze strony Służby Bezpieczeństwa. Dopiero rok 1981 przyniósł nieco nadziei, wtedy to odbyły się oficjalne i uroczyste obchody rocznicy Konstytucji 3 maja. Ówczesna władza miała w tym swój ukryty cel propagandowy i próbowała zawłaszczyć przywróconą tradycję. Warto wiedzieć, że rok 1990 przyniósł ogromny przełom. Świeżo wybrany Senat oraz Sejm przywróciły obchody dnia trzeciego maja.

https://okolicznosciowe.com.pl/rok-2021-rokiem-konstytucji-3-maja/

 

 

Oryginalny rękopis Konstytucji 3 maja w Galerii Kordegarda w Warszawie. 2016 r. Fot. PAP/J. Turczyk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ŚWIATOWY DZIEŃ KSIĄŻKI I PRAW AUTORSKICH’2021

 

Jak co roku kwiecień jest świętem książki, czytania, dyskusji o autorach, tłumaczach czy też o sytuacji w branży wydawniczo – księgarskiej. Z powodu pandemii obchody Światowego Dnia Książki i Praw Autorskich w roku ubiegłym praktycznie wypadły z grafika. Pojawią się za to w tym roku ze zdwojoną mocą w Internecie, online.

W sytuacji, gdy w rok od wybuchu pandemii ludzie zmuszeni są ograniczać czas spędzany poza murami własnego mieszkania, książka, bardziej niż kiedykolwiek dotąd, staje się źródłem siły do przezwyciężania przymusowej izolacji, wzmacniania więzi między ludźmi, poszerzania naszych horyzontów i pobudzania kreatywności.

Czas ten zdaje się wyjątkowo sprzyjać lekturze – zarówno indywidualnej, dla własnej przyjemności, jak i wspólnemu czytaniu z bliskimi, przede wszystkim zaś z dziećmi,
u których w ten sposób wykształca się nawyk czytania przez całe życie. Dzieląc się pasją do lektury i płynącą z niej wiedzą, stajemy się częścią wspólnoty, również międzynarodowej,
i nie ma lepszego sposobu na przezwyciężenie poczucia samotności, zgodnie z zasadą: „czytając, nigdy nie czujesz się sam.”

W Światowym Dniu Książki i Praw Autorskich, szczególnego znaczenia nabiera istniejąca sieć bibliotek cyfrowych, dająca dostęp do milionów książek, w tym także literatury fachowej, niezbędnej do pracy – bez wychodzenia z domu. Jedną z najwcześniej powstałych z nich jest zainicjowana przez UNESCO i Bibliotekę Kongresu USA – Światowa Biblioteka Cyfrowa (World Digital Library), pozwalająca sięgnąć bezpłatnie po ponad 19 tysięcy materiałów z ponad 200 krajów. Natomiast dla czytelników z naszego regionu polecamy posiadającą wiele cennych pozycji – Kujawsko – Pomorską  Bibliotekę Cyfrową.

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich przypada w piątek – 23 kwietnia 2021 roku. Jest on organizowany od 1995 roku przez UNESCO w celu promocji czytelnictwa, edytorstwa i ochrony własności intelektualnej za pomocą praw autorskich. Jest to święto autorów, ilustratorów i wydawców książek oraz czytelników i czytelnictwa.

Data Światowego Dnia Książki i Praw Autorskich – 23 kwietnia, została wybrana jako symboliczna dla literatury światowej. W tym dniu, w 1616 roku zmarli – Miguel de Cervantes i William Szekspir. Na ten sam dzień przypada również rocznica urodzin lub śmierci innych wybitnych pisarzy, np. – Maurice’a Druona, Halldóra Laxnessa, Vladimira Nabokova, Josepa Pla i Manuela Mejía Vallejo.

Pomysł organizacji tego święta narodził się w hiszpańskiej prowincji – Katalonia. 23 kwietnia jest w Katalonii hucznie obchodzonym świętem narodowym, jako dzień jej patrona – Świętego Jerzego. Zgodnie z długą tradycją w Katalonii obdarowywano w ten dzień kobiety czerwonymi różami, mającymi symbolizować krew smoka pokonanego przez św. Jerzego. Później kobiety zaczęły odwzajemniać się mężczyznom podarunkami z książek.

 

A CO Z PRAWAMI AUTORSKIMI?

 

Zagadnienia prawa autorskiego wielu wydają się skomplikowane… A warto powiedzieć o nich choć kilka słów, nie tylko tych związanych z książkami. W Polsce kwestie praw autorskich reguluje Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z literą prawa wyróżniamy prawa autorskie osobiste i majątkowe. Autorskie prawa osobiste są prawami „ojcostwa utworu” i obejmują przede wszystkim prawo autora do wiązania z dziełem jego nazwiska. Prawo to nigdy nie wygasa i jest, z natury rzeczy, niezbywalne, nie można się go zrzec ani przenieść na inną osobę.

Autorskie prawa majątkowe (ang. copyright) to monopol praw majątkowych na rzecz autora utworu lub posiadacza praw (który najczęściej uzyskał te prawa na mocy umowy z autorem). W naszym kraju autorskie prawa majątkowe są ograniczone w czasie, i trwają:

-   przez cały czas życia twórcy i 70 lat po jego śmierci;

-   jeżeli twórca nie jest znany – 70 lat od daty pierwszego rozpowszechnienia utworu.

Po upływie tego czasu dzieła danego twórcy przechodzą do tzw. domeny publicznej (https://domenapubliczna.org/zasoby/) i można z nich korzystać bez żadnych ograniczeń i w dowolny sposób, można także na nich zarabiać. Zawsze jednak należy pamiętać, żeby uznać autorstwo, bez względu na to, czy korzystamy z utworów na domenie publicznej, czy też  na licencjach CREATIVE COMMONS. Nie można zmieniać nazwiska autora
i przypisywać sobie lub innej osobie autorstwa danego dzieła (prawa autorskie osobiste).

Prawo autorskie majątkowe dopuszcza wyjątki, kiedy można korzystać z dzieł przed upływem ochrony prawnej nie łamiąc tegoż prawa. Do tych wyjątków należy dozwolony użytek edukacyjny (art. 27) – nauczyciele lub inni pracownicy oświaty nie łamią prawa autorskiego, kiedy dla celów dydaktycznych oglądają z uczniami film, robią ksero wiersza czy fragmentu powieści. Można nawet, co jest szczególnie ważne w zdalnym nauczaniu, przesłać uczniom np. skan fragmentu książki. Ważne, by trafił on do „ograniczonego kręgu osób uczących się, nauczających lub prowadzących badania naukowe”. Udostępnione przez nauczycieli  materiały nie powinny trafić na powszechnie dostępne grupy w mediach społecznościowych i inne serwisy.  Do tej samej grupy możemy zaliczyć także dozwolony użytek osobisty (art. 23) – korzystanie z materiałów (ksero, skan, treści ściągnięte z Internetu) tylko osobiście albo przekazanie ich mamie, tacie, rodzeństwu, rodzinie lub bliskiej koleżance/koledze – nie można ich udostępniać i rozpowszechniać w Internecie czy za pośrednictwem mediów społecznościowych. Kolejny wyjątek to  prawo cytatu (art. 29 Ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych). Przepis
o dozwolonym cytacie stanowi, że w ramach osobiście tworzonego dzieła wolno nam przytaczać urywki rozpowszechnionych utworów. Rozpowszechnione utwory plastyczne, utwory fotograficzne lub drobne utwory (np. krótkie wiersze) możemy przytaczać w całości.  Ale uwaga, cytowanie poddane jest pewnym ograniczeniom. Możemy we własnej pracy przytoczyć całość bądź fragment innego dzieła (wszystko jedno, czy jest to tekst, zdjęcie czy film), ale tylko wtedy, gdy jest to uzasadnione celami takimi jak wyjaśnianie, polemika, analiza krytyczna lub naukowa, nauczanie lub prawa gatunku twórczości…

Dzisiaj tak naprawdę każdy może zostać autorem/twórcą. Wystarczy, że nagramy krótki filmik, zrobimy zdjęcie, plakat, namalujemy obraz czy zrobimy  jeszcze coś innego
i umieścimy to w Internecie lub będziemy to udostępniać na wystawach, wernisażach itp.

Osobom, które chciałyby coś publikować i udostępniać, tak, aby mogły z ich pracy korzystać inne osoby przesyłam link do filmiku na Youtube o praktycznym zastosowaniu licencji CREATIVE COMMONS „Czym są licencje CREATIVE COMMONS” https://www.youtube.com/watch?v=ouQowkWRlmA&t=5s

Więcej materiałów o prawie autorskim znajdziecie na https://otwartawiedza.pl/

 

LICENCJE CREATIVE COMMONS


Podstawowym narzędziem Creative Commons są licencje prawne pozwalające zastąpić tradycyjny model „Wszystkie prawa zastrzeżone” zasadą „Pewne prawa zastrzeżone” – przy jednoczesnym poszanowaniu zasad prawa autorskiego. Licencje Creative Commons oferują różnorodny zestaw warunków licencyjnych – swobód i ograniczeń. Dzięki temu autor może samodzielnie określić zasady, na których chce dzielić się swoją twórczością z innymi.
W ciągu dziesięciu lat działalności Creative Commons zbudowała silną pozycję na świecie poprzez intensywną promocję twórczości oraz tworzenie warunków legalnego dostępu do dóbr kultury.

Wszystkie licencje Creative Commons posiadają cechy wspólne (poszanowanie praw autorskich osobistych) oraz dodatkowe warunki wybrane przez licencjodawcę (czy twórcę). Warunki licencyjne są niczym klocki – zasady określone przez daną licencję są wynikiem złożenia razem dwóch lub trzech takich warunków.

Twórca korzystając z licencji zawsze zachowuje prawa autorskie, jednocześnie umożliwia innym kopiowanie i rozpowszechnianie, dodatkowo może określić czy ich wykorzystywanie może odbywać się wyłącznie w warunkach niekomercyjnych lub ograniczyć możliwości tworzenia utworów zależnych.

Twórca wybierający licencje Creative Commons musi odpowiedzieć na dwa proste pytania aby wybrać właściwe warunki licencji. Po pierwsze: czy chce umożliwiać komercyjne użycie swoich dzieł? Po drugie, czy zgadza się na tworzenie utworów zależnych od oryginału, a jeśli tak to czy chce również wymagać aby utwory zależne były dostępne na tej samej licencji? Warunek „Na tych samych warunkach” to mechanizm mający wspierać wolną kulturę
i popularyzację wolnych licencji. Na podobnych zasadach działają takie licencje jak GNU General Public License, używane przez wiele projektów open source (otwartego oprogramowania).

Licencje Creative Commons nie naruszają wolności, które przyznaje prawo autorskie wszystkim użytkownikom w ramach dozwolonego użytku i prawa cytatu. Użycie licencji pozwala na jednoznaczne definiowanie dodatkowych uprawnień dla użytkowników (licencjobiorców). Licencjobiorca musi zawsze dochować warunków licencji, w innym wypadku licencja automatycznie wygasa. Oznacza to konieczność poprawnego informowania o autorze i jego prawach na każdej kopii utworu oraz zakaz korzystania ze środków ograniczających dostęp do tych utworów.

 

CZTERY PODSTAWOWE WARUNKI LICENCJI CC TO:

 

1. Uznanie autorstwa. Wolno kopiować, rozprowadzać, przedstawiać i wykonywać objęty prawem autorskim utwór oraz opracowane na jego podstawie utwory zależne pod warunkiem, że zostanie przywołane nazwisko autora pierwowzoru.

 

2. Użycie niekomercyjne. Wolno kopiować, rozprowadzać, przedstawiać i wykonywać objęty prawem autorskim utwór oraz opracowane na jego podstawie utwory zależne jedynie do celów niekomercyjnych, czyli nie wolno na nich zarabiać.

 

3. Na tych samych warunkach. Wolno rozprowadzać utwory zależne jedynie na licencji identycznej do tej, na jakiej udostępniono utwór oryginalny.

 

4. Bez utworów zależnych. Wolno kopiować, rozprowadzać, przedstawiać i wykonywać utwór jedynie w jego oryginalnej postaci – tworzenie utworów zależnych nie jest dozwolone.

 

Więcej na stronie: https://creativecommons.pl/poznaj-licencje-creative-commons/

 

 

 

 

21 LUTEGO OBCHODZIMY MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ JĘZYKA OJCZYSTEGO

 


Wspieranie wielojęzyczności na rzecz edukacji włączającej oraz integracji społecznej to tematyka tegorocznego

Międzynarodowego Dnia Języka Ojczystego ustanowionego przez UNESCO. Święto obchodzone jest 21 lutego.

 


Na datę obchodów Dnia Języka Ojczystego wybrany został 21 lutego, aby upamiętnić wydarzenia 1952 roku, kiedy to w Dhace doszło do demonstracji, a następnie zamordowania pięciu studentów, domagających się uznania ich języka ojczystego - bengalskiego - za jeden z dwóch urzędowych języków ówczesnego państwa Pakistan. Święto ustanowiono w 1999 roku, a rok później po raz pierwszy je obchodzono. Dzień Języka Ojczystego ma zwracać uwagę na wagę zachowania różnorodności językowej świata, ponieważ wymieranie języków przybrało niepokojące tempo. Co dwa, trzy tygodnie znika bezpowrotnie jeden język, a razem z nim związane z nim bogactwo kulturowe.

 

Jak wynika z raportów UNESCO, można powiedzieć, że żyjemy w epoce wielkiego wymierania języków - spośród 7 tys. języków będących obecnie w użyciu, 2680, czyli ponad połowa, jest zagrożonych obumarciem. Skala zanikania języków jest bardzo niepokojąca, a proces ten ostatni bardzo przyspieszył - UNESCO szacuje, że procesy wymierania języków mają bezpośredni wpływ na życie 370 milionów ludzi tworzących społeczności rdzenne, które istnieją w 90 krajach i reprezentują 5 tysięcy odrębnych lokalnych kultur. Do najbardziej zagrożonych należą języki Aborygenów oraz języki afrykańskie, a także języki Indian obu Ameryk oraz niektóre języki plemion z Indii, m.in. z Andamanów. 80 proc. mieszkańców Ziemi posługuje się 83 językami. Przetrwanie 3,5 tys. najrzadszych zależy zaledwie od 0,2 procent ludzkości. Najbardziej wrażliwe na zagrożenia są te używane wyłącznie w mowie, bo umierają wraz z ostatnimi ludźmi, którzy nimi władają.

"Prognozy nie pozostawiają złudzeń co do tego, że negatywne tendencje będą się nasilać. Obecnie 97 procent mieszkańców naszej planety komunikuje się za pośrednictwem tylko 4 procent dostępnych na świecie języków, podczas gdy zaledwie 3 procent ludzi używa pozostałych 96 procent istniejących języków" - podaje UNESCO. Zdecydowana większość ludzkości posługuje się zaledwie kilkoma językami. Najpopularniejsze języki ojczyste to - wg publikacji "Języki świata" UNESCO z 2008 r. - mandaryński (1170 mln użytkowników), angielski (1135 mln), hiszpański (450 mln), hindi (400 mln) i arabski (350 mln).

Przyczyny zanikania języków są złożone. Jedną z nich jest fakt, że języki dominujące wypierają te bardziej lokalne. Bardzo dużą rolę w tym procesie odgrywają migracje - ze wsi do miast, z obszarów biedniejszych do bogatszych, bardzo często jest tak, że członkowie społeczności, po opuszczeniu swojej miejscowości porzucają także swój język. Do procesu zanikania języków przyczyniają się także - paradoksalnie - systemy edukacji, które prowadzone są zazwyczaj w językach dominujących.

Dlaczego języki rdzenne są tak cenne? Każdy język ma w sobie zakodowaną określoną wiedzę, kulturę. Tracąc język, tracimy unikalne dziedzictwo budowane przez wiele pokoleń. Dla społeczności lokalnych język jest wyrazem ich tożsamości i odmienności kulturowej, zapisem własnego unikalnego sposobu myślenia i postrzegania świata, a także narzędziem, nie tylko komunikacji, integracji społecznej i edukacji, lecz również przekazu wiedzy, tradycji, historii danej społeczności. Szczególnie języki społeczności rdzennych ściśle związanych z przyrodą, mogą kryć w sobie wiedzę bardzo dla nas cenną w dobie nadciągającej katastrofy klimatycznej i zaniku bioróżnorodności. W języku mogą być zapisane konkretne informacje, jak nazwy roślin, zwierząt czy zjawisk przyrodniczych, ale też pewien sposób patrzenia na świat, porządkowania go.

To, że dany język jest zagrożony, nie oznacza jeszcze wyroku, znane są przypadki, gdy dało się odwrócić los ginącego języka. Sztandarowym przykładem jest język z wyspy Man, który został już uznany za wymarły, ale dzięki staraniom rewitalizacyjnym udało się go przywrócić. Na wyspie są szkoły, w których funkcjonuje edukacja w tym języku. Jednak procesy rewitalizacyjne wymagają czasu, są zakrojone na pokolenia i nie można się spodziewać szybkich rezultatów. Trudno przesądzić, kiedy język umiera. Czasem impuls do jego ratowania, który wychodzi od bardzo wąskiej grupy osób, po dłuższym czasie sprawa, że liczba użytkowników języka zaczyna się zwiększać. Dlatego stworzono kategorię języków uśpionych, która wprawdzie być może nie są używane, ale jest szansa na to że ten proces da się odwrócić.

Najbardziej udaną próbą przywrócenia życia językowi jest przypadek hebrajszczyzny. Oryginalny język Starego Testamentu nie był używany na co dzień od setek lat poza liturgią żydowską. Poczynając od XIX w., hebrajski zaczął być używany w Palestynie wśród członków ruchu kierowanego przez Eliezera Ben-Jehudę (1858-1922), którego syn był pierwszym rodzimym użytkownikiem języka nowohebrajskiego. Po założeniu państwa Izrael w 1948 r. hebrajskiego uczono w izraelskich szkołach, a imigranci przechodzili na hebrajski, co niestety odbyło się kosztem innych języków tradycyjnie związanych z kulturą żydowską, jak jidysz lub ladino.

UNESCO opracowało "Atlas języków zagrożonych", gdzie można znaleźć dane na temat 3 tys. języków. Z obszarem Polski związanych jest osiem z nich: kaszubski, białoruski, jidysz, rusiński, romski, poleski, wilamowski (język germański, którym mówi obecnie około 60 mieszkańców miasteczka Wilamowice koło Bielska-Białej), a także słowiński, który od lat 60. XX wieku uważany jest za wymarły. Polszczyzna jest jednym z 25 najpopularniejszych języków na świecie, posługuje się nią ponad 40 mln ludzi w Polsce i poza jej granicami.

UNESCO, obchodząc Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego, stara się sformułować problematykę, na która chce danego roku zwrócić uwagę społeczności międzynarodowej. W tym roku określono ją, jako "Wspieranie wielojęzyczności na rzecz edukacji włączającej i integracji społecznej".

"Tegoroczna edycja przypada na okres wzmożonej aktywności pandemii COVID-19, dokonującej bezprecedensowych strat i zakłóceń w funkcjonowaniu systemów edukacyjnych na całym świecie. Przyczynia się także do dalszego pogłębienia istniejących od dawna zjawisk nierówności w dostępie do edukacji, prowadzących do marginalizacji i wykluczeń z życia społecznego. Temat Dnia +Wspieranie wielojęzyczności na rzecz integracji społecznej i przeciw wkluczeniom w edukacji+ podkreśla rolę zarówno języków ojczystych, jak i wielojęzyczności jako czynników sprzyjających integracji społecznej i inkluzywności w edukacji. Bez nich niemożliwe jest osiągnięcie głównego założenia Agendy 2030 dla zrównoważonego rozwoju, aby nikogo nie pozostawić w tyle. Edukacja, której podstawą jest język ojczysty, czy, ściślej mówiąc - język matczyny - pierwszy z którym człowiek ma do czynienia - musi rozpoczynać się od najwcześniejszych lat, jeśli ma stać się fundamentem rozwoju, a także wyższych etapów nauki, częstokroć w innym już języku" - można przeczytać na stronie UNESCO.

 

"Zwracając uwagę na znaczenie właściwej opieki i edukacji wczesnoszkolnej, tegoroczne obchody Dnia pełnią także rolę apelu kierowanego do decydentów, nauczycieli, wychowawców i rodziców o ich większe zaangażowanie w edukację wielojęzyczną i edukację włączającą jako narzędzi odbudowy i ożywienia systemów nauczania niszczonych przez pandemię COViD-19" - podkreśla UNESCO.

 

 

autor: Agata Szwedowicz

https://www.wnp.pl/parlamentarny/spoleczenstwo/21-lutego-miedzynarodowy-dzien-jezyka-ojczystego,126152.html

 

 

 

 

9 LUTEGO OBCHODZIMY DZIEŃ BEZPIECZNEGO INTERNETU’ 2021

 

 

 

 

W tym roku Dzień Bezpiecznego Internetu przypada we wtorek - 9 lutego, ale obchody będą trwały przez cały luty i marzec.


Dzień Bezpiecznego Internetu (DBI) obchodzony jest z inicjatywy Komisji Europejskiej od 2004 roku. Początkowo wydarzenie to świętowały jedynie państwa europejskie, ale już od lat DBI przekracza granice Europy angażując państwa z całego świata. Z pełną listą zaangażowanych państw i instytucji oraz podjętymi przez nie działaniami można zapoznać się na stronie www.saferinternetday.org.

Organizatorem wydarzenia w Polsce od 2005 roku jest Polskie Centrum Programu Safer Internet (PCPSI), które tworzą państwowy instytut badawczy NASK oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę – realizatorzy unijnego programu „Łącząc Europę” (ang. Connecting Europe Facility - CEF). Głównym partnerem wydarzenia jest Fundacja Orange. Wydarzenie patronatem honorowym objął Prezes Rady Ministrów - Mateusz Morawiecki. Partnerami akcji zostały firmy: Facebook, Google, Samsung, Librus oraz Elektrownia Powiśle.

DBI ma na celu przede wszystkim inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetowych, zaznajomienie rodziców, nauczycieli i wychowawców z problematyką bezpieczeństwa online oraz promocję pozytywnego wykorzystywania internetu.

Co roku, PCPSI podejmuje liczne działania, które mają służyć realizacji powyższych celów. Jednym z nich jest organizacja konferencji z okazji DBI (obejrzyj relację z Konferencji DBI 2020 oraz wystąpienia prelegentów), adresowana do przedstawicieli sektora edukacyjnego, organizacji pozarządowych oraz praktyków pracujących z dziećmi. Konferencja odbędzie się 9 lutego 2021 r. w formule online.



 

 

 

 

 

Na stronie internetowej https://www.saferinternet.pl można znaleźć  wiele przydatnych informacji i materiałów skierowanych do nauczycieli iuczniów, z którymi warto się zapoznać:

https://www.saferinternet.pl/dbi/pakiety-edukacyjne.html


Pomoc telefoniczna i online - Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111 oraz Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci 800 100 100. W ramach tych dwóch projektów udzielana jest pomoc młodym internautom, rodzicom i profesjonalistom
w przypadkach zagrożeń związanych z korzystaniem z internetu. Telefony prowadzone są przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę (dawniej Fundację Dzieci Niczyje).

Więcej informacji: www.116111.pl oraz www.800100100.pl

 

 

Dyżurnet.pl – punkt kontaktowy, tzw. hotline, do którego można anonimowo zgłaszać przypadki występowania w Internecie treści zabronionych prawem takich, jak pornografia dziecięca, pedofilia, treści o charakterze rasistowskim i ksenofobicznym. Projekt realizowany przez NASK.

Więcej informacji: www.dyzurnet.pl

 

 

 

 


 

ROK 2021 W GRUDZIĄDZU BĘDZIE ROKIEM BRONKA MALINOWSKIEGO

 

Tak postanowili miejscy radni.

To wyraz szacunku i pamięci o wielkim sportowcu. W tym roku przypada 70. rocznica urodzin i 40. rocznica śmierci Bronisława Malinowskiego.


Wielki olimpijczyk zapisał się w historii lekkoatletyki na zawsze, a wartość sportowa jego rekordów do dziś jest nie do doścignięcia. W Roku Bronka Malinowskiego miasto będzie wspominać zwykłego człowieka, który dokonywał rzeczy niezwykłych.

Bronisław Malinowski to mistrz (1980 r. – Moskwa) i wicemistrz (1976 r. – Montreal) olimpijski. Zdobywca czwartego miejsca na igrzyskach w Monachium w 1972 roku w biegu na 3000 metrów z przeszkodami. Dwukrotny mistrz Europy (1974 r. – Rzym i 1978 r. – Praga) na tym dystansie. Ponadto m.in. 10-krotny mistrz Polski (cztery tytuły na 3000 metrów z przeszkodami, po trzy na 5000 metrów oraz w przełajach). Natomiast w 1973 r. został halowym mistrzem kraju na 3000 metrów. Olimpijczyk urodził się 4 czerwca 1951 roku, a zginął 27 września 1981 roku w wypadku samochodowym na moście w Grudziądzu. Od śmierci olimpijczyka minęło czterdzieści lat. Most, na którym zginął, stadion, na którym trenował, szkoła na osiedlu, na którym mieszkał, ulica w centrum – zyskały jego imię.


W mieście powstał też pomnik jego pamięci.


Mieszkańcy miasta kochali swojego mistrza. Znali go jednak nie tylko ze światowych sportowych aren, ale także z ulic Grudziądza, Lasu Komunalnego czy terenów nadwiślańskich gdzie trenował przemierzając kolejne setki kilometrów w drodze na sportowy szczyt. W Grudziądzu nie mówi się: Bronisław Malinowski, mistrz olimpijski. Pomimo, że jest sportową ikoną miasta ciągle mówi się: Bronek. Nasz Bronek.



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ŻYCZENIA MIKOŁAJKOWE

 

 

6 grudnia - jak wiecie,

Święty Mikołaj lata po świecie,

Dźwiga swój worek niezmordowanie

I każdy z Nas prezent dostanie.

A kiedy rozda już wszystkie prezenty,

Wraca do nieba uśmiechnięty.

 

Uśmiechu, radości i dużo zdrowia życzą Mikołajki z ZSBiP

 

 

 

 

 

#ZNOWUCZYTAMCHALLENGE

 

W nawiązaniu do trwającej przez cały listopad AKCJI CZYTAJ PL zachęcamy do wzięcia udziału w ustanawianiu rekordu największej liczby osób czytających e-booki i audiobooki #ZNOWUCZYTAMCHALLENGE.

Do wyzwania #ZNOWUCZYTAMCHALLENGE, które potrwa przez cały weekend 27-29 LISTOPADA, mogą stanąć wszyscy czytający. Wystarczy, że choć raz, w ciągu trzech dni, podczas których będzie trwało ustanawianie rekordu, opublikujecie w swoich kanałach społecznościowych zdjęcie ilustrujące gdzie i jak czytacie elektroniczne książki oraz opatrzycie je hasztagiem #ZNOWUCZYTAMCHALLENGE.

 

Chwyćcie swoje czytniki i telefony i przyłączcie się do wyzwania #znowuczytamchallenge – niech to będą 72 godziny wypełnione czytaniem, Waszymi ukochanymi tytułami i twórczością ulubionych autorów, np. jednego z 12 dostępnych w Czytaj PL 2020.


Niezależnie od tego czy akurat odpoczywacie w domu, sprzątacie, spacerujecie czy gotujecie, a może uprawiacie sport – pokażcie innym jak spędzacie weekend z e-bookami i audiobookami.


Od piątku 27 listopada do niedzieli 29 listopada publikujcie w mediach społecznościowych zdjęcia pokazujące Was w trakcie lektury i oznaczajcie je tagiem #znowuczytamchallenge. Pokażcie wszystkim, że czytać albo słuchać książek można w każdych okolicznościach - nawet tych najbardziej niecodziennych i najmniej oczywistych. Wypełnijmy Instagram, Facebook i TikTok zdjęciami i filmami czytających #znowuczytamchallenge. Do wypróbowania polecamy oczywiście 12 znakomitych tytułów z Czytaj PL 2020, które możecie pobrać korzystając z aplikacji Woblink.


UWAGA! Autorzy wszystkich publicznych postów, w których pojawią się zdjęcia oznaczone tagiem #znowuczytamchallenge, wezmą udział w ustanawianiu rekordu oraz w konkursie, w którym nagrodami są koszulki Czytaj PL 2020.


Aby wziąć udział w tegorocznej odsłonie akcji Czytaj PL, wystarczy pobrać bezpłatną aplikację Woblink z App Store lub Google Play i przejść do zakładki Czytaj PL. Po zeskanowaniu kodu QR zyskujemy dostęp do 12 bezpłatnych tytułów do czytania i słuchania - patrz artykuł poniżej.

Inormacje o akcji znajdują się pod linkiem:

https://www.facebook.com/events/3267340930058713



 

 

 

 

 

 

 

 

Kod QR do pobrania

 

 

 

 

 

 

CZYTAJ PL – „UPOLUJ SWOJĄ KSIĄŻKĘ”

ZNOWU CZYTAM!


DWANAŚCIE BESTSELLERÓW ZA DARMO PRZEZ CAŁY LISTOPAD

 

 

Czytaj PL to największa akcja czytelnicza w kraju, a być może także i  na świecie


Największa w Polsce i na świecie tego rodzaju akcja czytelnicza w tym roku będzie szczególnie mocno widoczna będzie w przestrzeni wirtualnej. W zeszłorocznej rekordowej edycji Czytaj PL, ponad 50 000 użytkowników przeczytało książki aż 130 tysięcy razy! Nie ma zatem wątpliwości, że poprzeczka została zawieszona bardzo wysoko.

Akcja ma charakter bezpłatnej wypożyczalni bestsellerowych ebooków i audiobooków. Aby wziąć w niej udział, należy pobrać aplikację mobilną Woblink i przy jej pomocy zeskanować kod QR umieszczony na jednej z oficjalnych grafik akcji. Kod QR jest kluczem do wirtualnej biblioteki, w której można znaleźć wyjątkowe bestsellery. Już po raz czwarty w ramach akcji „Upoluj swoją książkę”, organizowanej z inicjatywy Instytutu Książki, plakaty akcji umożliwiające bezpłatny dostęp do bestsellerowych ebooków i audiobooków trafią także do szkół ponadpodstawowych na terenie całego kraju. W tym roku po raz pierwszy książki będzie można czytać na czytnikach elektronicznych inkBOOK Calypso.

Akcja Czytaj PL jest od początku realizowana jako element programu Kraków Miasto Literatury UNESCO.

Czytać i słuchać bestsellerowych książek można przez cały listopad. Umożliwiają to organizatorzy akcji: KBF, operator programu Kraków Miasto Literatury UNESCO, i Woblink – największa w Polsce platforma z ebookami, audiobookami i książkami papierowymi. Organizowana i rozwijana od 7 lat akcja Czytaj PL nie byłaby możliwa bez współpracy z jej partnerem strategicznym – Instytutem Książki, największymi wydawcami w kraju, a także
z partnerującymi jej miastami (Grudziądz również jest miastem partnerującym).

 

Organizatorzy akcji proponują pozycje polskich i zagranicznych pisarzy.


W tym roku do pobrania są następujące tytuły:


1. Karolina Macios, Czarne morze;

2. Remigiusz Mróz, Głosy z zaświatów;

3. Mariusz Szczygieł, Nie ma (zbiór reportaży, za które autor otrzymał Nagrodę Nike w 2019 roku);

4. Mikołaj Łoziński, Stramer;

5. Dominika Słowik, Zimowla (autorka została wyróżniona tegorocznym Paszportem Polityki);

6. Robert Małecki, Zadra (w bibliotece szkolnej dostępne inne tytuły tego autora);

7. Jakub Ćwiek, Topiel;

8. Paulina Hendel, Strażnik;

9. Andri Snaer Magnason, O czasie i wodzie;

10. Wojciech Drewniak, Historia bez cenzury 5. I straszno, i śmieszno – PRL;

11. Jakub Małecki, Horyzont (dostępna również w wersji papierowej w bibliotece szkolnej);

12. Stefanie Stahl, Kochaj najlepiej, jak potrafisz! O sztuce bycia razem.

Akcja trwa do 30 listopada! Więcej informacji pod linkami:


https://akcja.czytajpl.pl/index.html#akcja

https://akcja.czytajpl.pl/

 

 

 

 

 

 

Ambasadorem akcji #CZYTAJPL w naszej szkole jest Krystian Woźniak z klasy IIIAT, który zachęca Was do czytania na facebooku:

https://www.facebook.com/krystian.wozniak.754/posts/1219850048398088

 

 

 

Kod QR do pobrania

 

 

 

 

 

 

 

W PAŹDZIERNIKU OBCHODZIMY

MIĘDZYNARODOWY MIESIĄC BIBLIOTEK SZKOLNYCH

 

 

Październik już od wielu lat jest miesiącem, w którym swoje święto obchodzą biblioteki szkolne. Tradycje MMBS sięgają 1999 roku, kiedy to Międzynarodowe Stowarzyszenie Bibliotekarstwa Szkolnego – International Association of School Libriarianship (IASL) zainicjowało obchody Międzynarodowego Dnia Bibliotek Szkolnych. Święto to przypadało na czwarty poniedziałek października. Od 2008 roku obchodzimy w październiku Międzynarodowy Miesiąc Bibliotek Szkolnych. W tym roku warunki nie bardzo sprzyjają świętowaniu. Wciąż wisi nad nami widmo zagrożeń epidemicznych. Mimo to, a może właśnie na przekór temu, warto organizować obchody MMBS, ponieważ jest to dobra okazja do zwrócenia uwagi na bibliotekę, pokazania jej oferty, dorobku oraz sprawności organizacyjnej.

 

Nauczyciele bibliotekarze od lat wykazują wiele inwencji, by w sposób niekonwencjonalny i atrakcyjny zaznaczyć w swoich szkołach święto biblioteki. Dzięki temu w wielu szkołach Międzynarodowy Miesiąc Bibliotek Szkolnych wszedł na stałe do kalendarza corocznych przedsięwzięć – tak jak w ZSBiP. W tym czasie biblioteki szkolne organizują wystawki, konkursy, akcje czytelnicze i imprezy okolicznościowe, które pokazują ogromną rolę bibliotek w życiu szkoły, w nauce oraz w rozwijaniu pasji i zainteresowań nie tylko czytelniczych.

 

 

 

Tegoroczne obchody MMBS odbywają się pod hasłem:

 

„Z książką Ci do twarzy”

 

Co kryje się pod słowem „książka”?


O książce możemy powiedzieć, że jest to zapis myśli ludzkiej, dokument piśmienniczy, raczej obszerny, w postaci publikacji wielostronicowej o określonej liczbie stron (powyżej 48 stron) i o charakterze trwałym.

Dzisiejsza postać książki (inaczej – wydawnictwa zwartego) wywodzi się od kodeksu, czyli kartek połączonych grzbietem, które wraz z upowszechnieniem pergaminu zastąpiły poprzednią formę dokumentu piśmienniczego, czyli zwój. Współcześnie, oprócz tradycyjnej książki drukowanej, występuje również książka w postaci tzw. e – booka, inaczej nazywana książką elektroniczną lub e – książką. Jej treść zapisana jest w formie elektronicznej, przeznaczonej do odczytania za pomocą odpowiedniego oprogramowania zainstalowanego

w urządzeniu komputerowym takim jak komputer osobisty, czytnik książek elektronicznych czy smartfon. Jeszcze inną formą dzisiejszej książki jest audiobook, inaczej książka mówiona, czyli nagranie dźwiękowe zawierające odczytany przez lektora tekst. Bez względu na to, czy jest to tradycyjna książka drukowana, e – book czy też audiobook – wszystkie te formy książki gromadzone są w bibliotece.


A co oznacza wyraz „biblioteka”?


Słowo „biblioteka” pochodzi od greckiego „bibliotheke” (gdzie „biblion” albo „biblos” to księga, a „theke” – składnica) i oznacza pomieszczenie dla książek, księgozbiór lub instytucję gromadzącą i udostępniającą książki oraz inne materiały biblioteczne. Biblioteka jest instytucją społeczną, która gromadzi, przechowuje i udostępnia materiały oraz informacjeo materiałach bibliotecznych własnych i innych bibliotek.

Najwcześniejsze wzmianki o bibliotekach pochodzą już z III tysiąclecia p.n.e. (Egipt i Chiny). Jedną z najstarszych, znanych z wykopalisk była Biblioteka Assurbanipala w Niwie z VII wieku p.n.e. (ówczesna Mezopotamia a obecnie tereny Iraku).

W związku z obecną sytuacją epidemiczną, biblioteka Zespołu Szkół Budowlanych i Plastycznych w Grudziądzu proponuje trochę inne niż zwykle obchody październikowego święta. Proponujemy  następujące przedsięwzięcia:

 

1. „Książkowa lista przebojów” – za pośrednictwem e - dziennika możecie nadsyłać propozycje książek, które warto przeczytać i polecić innym. Z nadesłanych przez Was propozycji stworzymy wspólnie listę książek wartych przeczytania, która zostanie zamieszczona na stronie internetowej szkoły w zakładce BIBLIOTEKA/Moja biblioteka.

 

2. „Wirtualny Kiermasz Książek” - za pośrednictwem sklepu internetowego www.ksiegarnia-tuliszkow.pl.

Zasady uczestnictwa  są bardzo proste: specjalny kod uprawnia klienta do zakupu wybranych przez niego pozycji w cenach katalogowych –

Kod szkoły K.GRQ.GRU.ZŁ-2.

Dzięki zakupom, których dokonacie biblioteka szkolna zyskuje możliwość uzbierania kwoty do wykorzystania na dowolne gratisowe książki z oferty sklepu internetowego TULISZKÓW i na powiększenie zbiorów, ponieważ wszystko, co zostanie zakupione
z podaniem kodu szkoły, odkłada się na konto biblioteki.

Sklep oferuje w przypadku wielu książek, poza opisami, także obszerne ich fragmenty (Zobacz fragment książki) oraz filmy na ich temat (Zobacz film o książce).

http://booksspk.pl//DEMO_KSIAZKI/oferta_k2020/index.html

http://www.ksiegarnia-tuliszkow.pl/


 

 

 

 

 

 

 

7 PAŹDZIERNIKA 2020 ROKU OBCHODZIMY 400. ROCZNICĘ ŚMIERCI

HETMANA STANISŁAWA ŻÓŁKIEWSKIEGO

HERBU LUBICZ  - WODZA W WIELU WOJNACH

 

 

Urodzony: 1547 r.

Zmarł: 1620 r.

Żył: 73 lata

Kariera: 1588 – 1618 - hetman polny koronny;

1618 – 1620 - hetman wielki koronny.

 

 

Wspaniałe zwycięstwo pod Kłuszynem to oczywiście zasługa husarii, ale również doskonałego dowodzenia, jednego z największych dowódców i hetmanów, jakich Najjaśniejsza Rzeczpospolita miała - Stanisława Żółkiewskiego.

 

Stanisław Żółkiewski herbu Lubicz żył w latach 1547-1620. Hetman pochodził z rycerskiej rodziny – jego dziad Mikołaj bił Tatarów i Wołochów, ojciec Stanisław był rotmistrzem obrony potocznej, starszy brat Mikołaj stawał dzielnie pod Lubieszowem w 1577 roku.

Przyszły hetman wielki koronny urodził się we wsi Turynka na ziemi lwowskiej. W przeciwieństwie do innych, bogatych szlachciców nie odbył młodzieńczej peregrynacji po Europie Zachodniej – był samoukiem i dzięki temu uzyskał wszechstronne wykształcenie, szczególnie w zakresie sztuki wojennej. Można wspomnieć jeszcze o aparycji Stanisława – w 1583 roku podczas mitologicznego widowiska z okazji ślubu Jana Zamoyskiego był on przebrany za Dianę – ponieważ miał bardzo delikatną, kobiecą urodę i był podobno nadzwyczaj urodziwy i przystojny.

W 1566 roku został wysłany na dwór królewski Zygmunta Augusta pod opiekę sekretarza królewskiego Jana Zamoyskiego. W 1573 roku młody Stanisław wraz ze swoim protektorem brał udział w poselstwie do Paryża wysłanego po nowego króla Rzeczpospolitej, Henryka Walezego.

- Wpływy ojca wprowadziły go w krąg Jana Zamoyskiego. Został sekretarzem króla Stefana Batorego - mówił o Żółkiewskim prof. Henryk Wissner w audycji Andrzeja Sowy z cyklu "Na historycznej wokandzie". Ten protektorat przyspieszył karierę ambitnego szlachcica. Na ten okres przypada też rysa w nieskazitelnym niemal wizerunku bohatera. - Współcześni ganili go za współudział w straceniu Samuela Zborowskiego – zaznaczał historyk.

Swój chrzest wojenny, Żółkiewski, przeszedł pod Lubieszowem w 1577 roku, gdzie dzielnie stawał na czele swojej husarii. Następnie, w okresie wojen batoriańskich z Moskwą, w latach 1579-1582, wsławił się pod Połockiem, Wieliżem i Pskowem.

W roku 1584 na polecenie Zamoyskiego aresztował infamisa Samuela Zborowskiego, oskarżonego o spiskowanie przeciwko królowi Stefanowi Batoremu. Ścięcie Zborowskiego spowodowało ferment polityczny i postawiło protegowanego kanclerza na świeczniku opinii szlacheckiej i uczyniło zeń wroga „zborowszczyków”, co nieomal nie skończyło się dla niego śmiercią, gdy w 1587 roku po śmierci króla na sejmie konwokacyjnym sługa Zborowskich rzucił mu w plecy czekanem, chybiając o włos.

Staranne wykształcenie, doświadczenie kancelaryjne i znajomość kilku języków czyniły z Żółkiewskiego idealnego pretendenta do służby dyplomatycznej. Przyszły hetman wolał jednak wojaczkę.

Kolejnym ważnym wydarzeniem w życiu naszego bohatera była bitwa pod Byczyną w 1588 roku. Brał on udział w przełamującym uderzeniu polskiego lewego skrzydła, które rozstrzygnęło bitwę. Stanisław zdobył w tej bitwie główną chorągiew wojsk austriackich, co przypłacił postrzałem z arkebuza w kolano – z powodu tej rany do końca życia miał problemy z chodzeniem.

Nowy król Rzeczpospolitej Zygmunt III Waza nagrodził go buławą polną koronną (wielką dzierżył od 1581 roku Jan Zamoyski). Kolejne lata życia to okres niekończących się kampanii wojennych, w których hetman polny koronny Stanisław Żółkiewski okazywał najwyższe przywiązanie Ojczyźnie i królowi.

- Walczył przeciwko zbuntowanym gdańszczanom, przeciwko cesarzowi Maksymilianowi, w Inflantach, przeciwko pułkom moskiewskim, watahom tatarskim, wojskom tureckim - wyliczał gość Andrzeja Sowy – prof. . Henryk Wissner .

W 1596 roku stłumił kozacko - chłopskie powstanie Semena Nalewajki. W 1589 roku bił Tatarów pod Gliną koło Lwowa, w 1595 roku wraz z Zamoyskim odparł przeważające siły tatarskie pod Cecorą. W 1596 roku osaczył pod Sołonicą i zmusił do kapitulacji zbuntowanych Kozaków Nalewajki. Wtedy też doszło do znamiennego wydarzenia – wbrew ustaleniom i woli hetmana, który słynął z humanitarnego postępowania, podczas kapitulowania wojsk kozackich żołnierze polscy dokonali masakry bezbronnych przeciwników, zabijając kilkuset z nich. W 1600 roku hetman brał udział w wyprawie do Mołdawii uwieńczonej wspaniałym zwycięstwem pod Bukowem. W związku z atakiem Szwecji na polskie Inflanty hetman został przerzucony na północ, gdzie w 1601 roku odniósł kolejny sukces – po dwumiesięcznym oblężeniu zdobył Wolmar, biorąc do niewoli syna króla szwedzkiego – Carla Carlssona Gyllenhjelma. W 1602 roku odniósł zwycięstwo pod Rewlem, jednak musiał opuścić front inflancki z powodu choroby. W 1606 roku pobił Tatarów pod Udyczem koło Kalnika a w 1607 roku wraz z wojskiem kwarcianym wziął udział w bratobójczej bitwie pod Guzowem, gdzie opowiedział się po stronie króla.

W 1609 roku, mimo osobiście niechętnego stosunku do wyprawy wschodniej, podporządkował się rozkazowi królewskiemu i wraz z Zygmuntem III ruszył na Smoleńsk. W 1610 roku, w związku ze zbliżaniem się moskiewskiej odsieczy (oblężenie Smoleńska zakończyło się dopiero w 1611 roku) ruszył na czele nielicznych sił na spotkanie wroga. Po zwycięstwie pod Carowym Zajmiszczem, doszło 4 lipca 1610 roku do najsłynniejszej bitwy w karierze Żółkiewskiego – bitwy pod Kłuszynem. W 5 godzinnym, morderczym starciu rozgromił wielokrotnie przeważające liczebnie wojska moskiewskie i najemne. Po tej bitwie, 28 sierpnia moskiewscy bojarzy złożyli hołd polskiemu królewiczowi Władysławowi, a 29 września 1610 roku Żółkiewski wprowadził wojska polskie na Kreml.

W 1611 roku doszło do uroczystego wjazdu Stanisława Żółkiewskiego do Warszawy, gdzie przedstawił on królowi wziętych do niewoli carów Szujskich i otrzymał uroczyste podziękowanie. Szujscy złożyli wówczas hołd królowi Rzeczypospolitej, Zygmuntowi III Wazie.

Kolejne lata starzejący się hetman spędza na Ukrainie, gdzie pilnuje granic przed Tatarami. Chociaż niepokonany w bitwach, nie zawsze udawało mu się zatrzymać Tatarów przed spustoszeniem kraju (np. Orynin 1618 rok). Coraz częściej krytykowany przez szlachtę, począł marzyć o bohaterskiej śmierci na polu walki, która zamknęłaby usta oszczercom.

W 1618 roku uzyskał w końcu buławę wielką koronną, jako swoisty akt wdzięczności za kilkadziesiąt lat ofiarnej służby Ojczyźnie.

Żółkiewski całe życie igrał ze śmiercią. Ta dopadła go w 1620 roku na cecorskiej ziemi. Hetman zginął tak, jak żył – na polu bitwy.

- Wiedział, że w roku 1621 rzuci się na Rzeczpospolitą sam sułtan turecki, a tymczasem granica nie jest osłonięta - wyjaśniał sytuację przed tragiczną klęską cecorską Jerzy Teodorczyk, który w audycji Andrzeja Sowy wcielał się w rolę obrońcy.

Żółkiewski postanowił poprowadzić uderzenie wyprzedzające.

- Wyprawa została podjęta słabymi, źle zaopatrzonymi wojskami. Wojska oddały inicjatywę strategiczną przeciwnikowi - przekonywał prof. Henryk Wisner. - Żółkiewski nie potrafił opanować sytuacji w obozie.

Hetman zginął podczas odwrotu. Jego zatkniętą na pikę głowę zawieziono sułtanowi. Dopiero dwa lata później udało się wdowie wykupić szczątki męża.

Bohaterska śmierć hetmana odbiła się szerokim echem w Rzeczpospolitej – rok później przebudzona Ojczyzna wystawiła 100 tys. żołnierzy i odparła wielki najazd Imperium Tureckiego.

Stanisław Żółkiewski został pochowany w Żółkwi – mieście, które założył. Na nagrobku zostały wyryte słowa:


 

 

„Exoriare aliquis nostris ex ossibus ultor„

tzn. ”Niech z kości naszych powstanie mściciel”

 

 

 

 

Jak się okazało były to prorocze słowa – Jan III Sobieski, król polski, prawnuk Żółkiewskiego po kądzieli (jego matka, Teofila Daniłowiczówna była wnuczką hetmana) pomścił swego przodka – zwycięstwa pod Podhajcami, Bracławiem, Komarnem, Niemirowem, Narolem, Chocimiem, Lwowem, Żórawnem, Wiedniem i Parkanami czy Peretytą wskazują jednoznacznie, że z kości wielkiego hetmana powstał mściciel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BALLADYNA JULIUSZA SŁOWACKIEGO LEKTURĄ DZIEWIĄTEJ ODSŁONY

NARODOWEGO CZYTANIA'2020

 

– Wierzę, że w tym szczególnym dla nas wszystkich czasie, kiedy razem pokonujemy epidemię, wspólna lektura klasyki polskiej literatury jeszcze silniej nas zjednoczy, przynosząc wiele czytelniczej satysfakcji i ponownie łącząc w przekonaniu o doniosłości dzieł naszych największych pisarzy – napisał Prezydent RP Andrzej Duda w liście zachęcającym do współtworzenia akcji.

 

– Bardzo zależy mi na tym, aby tegoroczne Narodowe Czytanie było realizowane w jak najbezpieczniejszej formie i z zachowaniem wszelkich środków ostrożności. Zachęcam Państwa do zorganizowania lektury Balladyny według Państwa własnej inwencji i pomysłowości, również z wykorzystaniem tradycyjnych, a zwłaszcza nowoczesnych narzędzi komunikacji – dodał w liście Prezydent.


Balladyna Juliusza Słowackiego to wybitne dzieło polskiego romantyzmu. Dramat został ukończony w grudniu 1834 roku, a wydany pięć lat później w Paryżu. Powstał na emigracji w czasie dyskusji na temat przyczyn niedawnej klęski powstania i debat nad wspólną historią i przyszłym losem narodu. Poeta połączył w tym utworze realizm i fantastykę, koncentrując się na analizie postaw i czynów bohaterów. Osadzona na tle baśniowych dziejów opowieść o dwóch siostrach – Balladynie i Alinie – stała się bardzo popularna. Wywarła duży wpływ na muzykę, malarstwo czy rzeźbę, a powstałe na przestrzeni lat jej liczne inscenizacje, zrealizowane przez wybitnych reżyserów i aktorów scen polskich, cieszyły się ogromnym zainteresowaniem.

 


Rękopis Balladyny znajduje się w zbiorach Biblioteki Narodowej i można go obejrzeć na stronie Polona.pl


Akcja Narodowe Czytanie organizowana jest przez Prezydenta RP od 2012 roku. Została zainicjowana wspólną lekturą Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. W 2013 roku w całej Polsce odbyło się czytanie dzieł Aleksandra Fredry, a podczas następnych edycji przeczytano kolejno: Trylogię Henryka Sienkiewicza oraz Lalkę Bolesława Prusa. W 2016 roku Andrzej Duda i Agata Kornhauser - Duda rozpoczęli Narodowe Czytanie Quo vadis Henryka Sienkiewicza w warszawskim Ogrodzie Saskim. W 2017 roku lekturą Narodowego Czytania było Wesele Stanisława Wyspiańskiego. W całej Polsce i za granicą dramat ten przeczytano w ponad 2000 miejsc.

Akcja Narodowe Czytanie 2018 miała wyjątkowy charakter - w związku z jubileuszem 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości Para Prezydencka zaprosiła do lektury Przedwiośnia Stefana Żeromskiego, a ponadto, przez cały rok, Antologii Niepodległości – specjalnie przygotowanego na tę okazję zbioru powstałych na przestrzeni wieków utworów, zaliczanych do kanonu polskiej literatury patriotycznej. Powieść Żeromskiego podczas wrześniowego finału akcji była czytana na wszystkich kontynentach – w blisko 3000 miejsc na całym świecie, w tym w 134 poza granicami Polski, w 33 krajach, nawet na Antarktydzie.

Nowele polskie były lekturą Narodowego Czytania w 2019 roku. Prezydent Andrzej Duda z Małżonką dokonali wyboru z ponad stu propozycji tytułów przesłanych do Kancelarii Prezydenta. Ostatecznie akcja Narodowego Czytania 2019 przebiegała pod hasłem OSIEM LEKTUR NA ÓSME NARODOWE CZYTANIE.


Wybrano następujące tytuły:


1. Dobra pani – Eliza Orzeszkowa;

2. Dym – Maria Konopnicka;

3. Katarynka – Bolesław Prus;

4. Mój ojciec wstępuje do strażaków (ze zbioru: Sanatorium pod Klepsydrą) – Bruno Schulz;

5. Orka – Władysław Stanisław Reymont;

6. Rozdzióbią nas kruki, wrony… – Stefan Żeromski;

7. Sachem – Henryk Sienkiewicz;

8. Sawa (z cyklu: Pamiątki Soplicy) – Henryk Rzewuski.

Zespół Szkół Budowlanych i Plastycznych od początku trwania inicjatywy przyłącza się do ogólnopolskiej akcji Narodowe Czytanie. W roku ubiegłym zostały zaprezentowane fragmenty następujących utworów literackich:

- Rozdziobią nas kruki, wrony… Stefana Żeromskiego

i

- Mój ojciec wstępuje do strażaków (ze zbioru: Sanatorium pod Klepsydrą) – Bruno Schulza.







 

KONKURS FOTOGRAFICZNY NA FACEBOOK’U „PORTRET Z KSIĄŻKĄ”


Biblioteka Miejska w Grudziądzu – Dział dla Dzieci i Młodzieży zaprasza  wszystkich zainteresowanych powyżej 16 roku życia do udziału w Konkursie fotograficznym na Facebook’u  o tematyce „Portret z książką”.

Zadaniem uczestników jest wykonanie zdjęcia osoby lub grupy osób z książką. Zgłoszenie fotografii do konkursu odbywa się poprzez jej wysłanie w wiadomości prywatnej na profil Fb Organizatora: https://www.facebook.com/BibliotekaMiejskaGrudziadz/.

Zdjęcie musi być w formacie JPG, a wielkość pliku nie może przekroczyć 5 MB. Uczestnik może zgłosić do konkursu maksymalnie 2 zdjęcia.

Fotografia złożona na konkurs nie może być przedstawiana w innych konkursach.

Każdy uczestnik konkursu musi wypełnić i osobiście podpisać Formularz zgłoszeniowy, który stanowi załącznik nr 1 do regulaminu. Podpisany formularz należy przesłać w formie skanu lub zdjęcia wraz z pracą konkursową.

Konkurs fotograficzny trwa od 22 czerwca 2020 do 31 lipca 2020 r. Konkurs zostanie rozstrzygnięty maksymalnie do 10 sierpnia.

Do wygrania: bony podarunkowe oraz wejściówki na spotkanie z polskim autorem.

Regulaminy konkursów i karty zgłoszeniowe dostępne na stronie internetowej Biblioteki.

 

"Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, uzyskanych z dopłat ustanowionych w grach
objętych monopolem państwa, zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ROK 2020 – ROKIEM ROMANA INGARDENA Z OKAZJI 50. ROCZNICY ŚMIERCI UCZONEGO

 

ROMAN WITOLD INGARDEN

(5.02.1893 - 14.06.1970)

 

 

14 czerwca 2020 roku przypada 50. rocznica śmierci bez wątpienia najwybitniejszego polskiego filozofa XX wieku, ucznia Edmunda Husserla, autora Sporu o istnienie świata, znakomitego fenomenologa, ontologa i estetyka – Romana Ingardena.

W uchwale Sejmu RP napisano:

"W 2020 roku przypada 50. rocznica śmierci Romana Ingardena – jednego z najwybitniejszych polskich filozofów. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w uznaniu wielkich zasług uczonego, postanawia oddać Mu hołd".

Roman Ingarden urodził się w 1893 roku w Krakowie. Studiował matematykę i filozofię we Lwowie i w Getyndze, a także w Wiedniu i Fryburgu Bryzgowijskim. Promotorem Jego pracy doktorskiej, obronionej w 1918 roku, był Edmund Husserl. Roman Ingarden od 1933 roku był profesorem na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po wojnie pracował na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu i Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Był także członkiem Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk.

Roman Ingarden pozostawił po sobie imponujący dorobek, w skład którego wchodzą książki, artykuły, przekłady i archiwum rękopisów, o szerokim zakresie tematycznym: od filozofii literatury przez estetykę i teorię poznania po ontologię. Choć punktem wyjścia jego prac była fenomenologia, z czasem wypracował własny, oryginalny styl myślenia oraz terminologię wzbogacającą polski język filozofii.

Na szczególne podkreślenie zasługuje Jego bezkompromisowość intelektualna. Podczas okupacji niemieckiej napisał swoje sztandarowe dzieło Spór o istnienie świata. W 1950 roku za krytyczny stosunek do marksizmu został pozbawiony prawa do wykładania na macierzystym Uniwersytecie Jagiellońskim i publikowania prac o tematyce fenomenologicznej. Ten czas wykorzystał m.in. na dokonanie wzorcowego przekładu Krytyki czystego rozumu Immanuela Kanta. Choć sam był racjonalistą, przez lata korespondował z Edytą Stein, a wśród jego uczniów znaleźli się Karol Wojtyła i Józef Tischner.

W 1956 roku powrócił na uniwersytet. Do ostatnich chwil życia intensywnie pracował, publikował, uczestniczył w licznych kongresach międzynarodowych oraz 2 wykładał w Europie i Stanach Zjednoczonych. Szczególne uznanie zdobył w USA i Niemczech, gdzie zaliczany jest do grona najwybitniejszych filozofów współczesnych.


Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w przekonaniu o wyjątkowości dzieła i postawy filozofa, ustanowił rok 2020 Rokiem Romana Ingardena.

 

GŁÓWNE DZIEŁA:

Intuition und Intellekt bei Henri Bergson, 1921 (Intuicja i intelekt u Henryka Bergsona, 1963);

Essentiale Fragen, 1925 (O pytaniach esencjalnych, 1972);

Das literarische Kunstwerk, 1931 (O dziele literackim, 1960);

O poznawaniu dzieła literackiego, 1937;

Szkice z filozofii literatury, 1947;

Studia z estetyki, 1957 –1970:

t. I, 1957;

t. II, 1958;

t. III, 1970;

Über die Verantwortung. Ihre ontischen Fundamente, 1970 (O odpowiedzialności i jej podstawach ontycznych, 1972);

U podstaw teorii poznania, 1971;

Książeczka o człowieku, 1972;

Utwór muzyczny i sprawa jego tożsamości, 1973;

Spór o istnienie świata, 1947 –1974;

t. I, Ontologia egzystencjalna, 1947;

t. II, Ontologia formalna, 1948

cz. 1, Forma i istota;

cz. 2, Świat i świadomość;

t. III, Über die kausale Struktur der realen Welt, 1974 (O strukturze przyczynowej realnego świata, 1981).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"NIE MOŻESZ ZWIEDZIĆ SZKOŁY REALNIE ....MOŻESZ TO ZROBIĆ WIRTUALNIE…"


https://youtu.be/M2-JXDd-Zzo

 

ZSBiP zaprasza na wirtualny spacer po szkole oraz do rozpoczęcia i kontynuowania nauki zawodu.

Film utrzymany w konwencji gry komputerowej Minecraft zrealizowali uczniowie klasy drugiej technikum: Michał Broda i Krystian Woźniak.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ROK 2020 – ROKIEM ŚW. JANA PAWŁA II W 100. ROCZNICĘ URODZIN PAPIEŻA

JAN PAWEŁ II – PAPIEŻ NADZIEI (1920-2005)

 

 

Papież przełomów, myśliciel i filozof, człowiek kultury i sztuki, poeta i aktor, miłośnik gór, człowiek pokoju i dialogu, niestrudzony pielgrzym, inspirator przemian na świecie, mistyk, człowiek wiary, WIELKI POLAK – JAN PAWEŁ II.


Karol Józef Wojtyła, późniejszy Jan Paweł II – papież, urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach jako syn Karola i Emilii, z domu Kaczorowskiej. Jego ojciec był żołnierzem – pracował jako urzędnik, zaś matka zajmowała się domem i dziećmi. Karol miał starszego o 14 lat brata Edmunda (lekarza) oraz siostrę Olgę, która zmarła zaraz po urodzeniu. Został ochrzczony 19 czerwca 1920 roku w pobliskim kościele pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, z którym był związany do końca swojego pobytu w rodzinnym mieście. Miesiąc przed I Komunią Świętą zmarła jego matka. Od tej pory zajmował się nim ojciec – dbał o dobre wychowanie, naukę, patriotyzm i rozwój duchowy syna, który codziennie uczestniczył we Mszy Świętej. W Gimnazjum Męskim w Wadowicach dołączył do koła teatralnego, gdzie poznawał poezję i teatr. Kiedy miał 12 lat zmarł jego brat w wyniku zarażenia się szkarlatyną od swoich pacjentów.

Po zdaniu matury w 1938 roku razem z ojcem przeprowadził się do Krakowa, gdzie rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Naukę przerwał wybuch II Wojny Światowej. W czasie okupacji młody Wojtyła pracował jako robotnik w kamieniołomach Zakładów Chemicznych Solvay w Krakowie – Borku Fałęckim, co łączył z działalnością w podziemnym Teatrze Rapsodycznym. Brał też udział w tajnych kompletach. W 1941 zmarł jego ojciec. Rok po tym wydarzeniu podjął decyzję o wstąpieniu do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie założonego przez abp A. S. Sapiehę.

 

Święcenie kapłańskie otrzymał 1 listopada 1946 roku w Kaplicy Domu Arcybiskupów Krakowskich. Zaraz po nich wyjechał na dalsze studia do Rzymu, gdzie w ciągu dwóch lat napisał pracę doktorską na temat: Zagadnienie wiary u św. Jana od Krzyża, którą obronił 19 czerwca 1948 roku na Wydziale Teologicznym Papieskiego Uniwersytetu Angelicum.


Po powrocie do kraju został skierowany do pracy w wiejskiej parafii Niegowić pod Krakowem. Rok później w krakowskiej parafii pw. św. Floriana podczas pracy z młodzieżą ujawnił się jego talent duszpasterski i organizatorski. W 1951 roku nowy rządca Archidiecezji Krakowskiej – abp Eugeniusz Baziak skierował Wojtyłę do dalszej pracy naukowej i napisania habilitacji na istniejącym jeszcze Wydziale Teologicznym UJ. Jesienią 1953 roku Rada Wydziału podjęła decyzję o zakończeniu przewodu habilitacyjnego Wojtyły, przyjmując do recenzji jego pracę Próba opracowania etyki chrześcijańskiej według systemu Maxa Schelera. Finalnie, 12 grudnia tegoż roku otrzymał tytuł doktora habilitowanego. Wykładał w Metropolitalnym Seminarium Duchownym i na Uniwersytecie Jagiellońskim. W październiku 1954 roku Wojtyła podjął pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako wykładowca historii doktryn etycznych. W tym czasie poświęcał się młodzieży akademickiej, z którą chodził po górach. 8 września 1958 roku został konsekrowany na biskupa pomocniczego Archidiecezji Krakowskiej – funkcję tę pełnił do roku 1962. Całą swoją posługę i siebie zawierzył Matce Bożej, czyniąc słowa „Totus Tuus” (Cały Twój) swoim zawołaniem biskupim, a potem także papieskim. Po śmierci Administratora Archidiecezji abp Eugeniusza Baziaka wybrano go Wikariuszem Kapitulnym – tymczasowym rządcą Archidiecezji Krakowskiej. Jako biskup i arcybiskup był uczestnikiem Soboru Watykańskiego II, podczas którego przyczynił się do powstania Konstytucji Duszpasterskiej o Kościele w Świecie Współczesnym – Gaudium et spes. Jest to jeden z najważniejszych dokumentów soborowych mówiących o powołaniu człowieka i roli Kościoła w obliczu zmian dokonujących się w naszych czasach.


W 1963 roku Papież Paweł VI mianował biskupa Wojtyłę Arcybiskupem Metropolitą Krakowskim, a cztery lata później, w czerwcu 1967 roku – kardynałem. W trakcie 14 -letniego pontyfikatu kardynał Wojtyła zreorganizował pracę kurii powołując do życia szereg wydziałów, w których zatrudnienie znalazło wielu ludzi świeckich. W ten sposób, podążając za wskazaniami II Soboru Watykańskiego, podkreślił rolę laikatu w Kościele. Szczególnie bliska była mu praca nad podniesieniem moralności rodziny i wychowaniem młodego pokolenia. W pracach Konferencji Episkopatu Polski ściśle współpracował z Prymasem Stefanem Wyszyńskim jako jego zastępca na stanowisku Przewodniczącego. Był także Przewodniczącym Komisji Apostolstwa Świeckich oraz Komisji do Spraw Nauki Katolickiej. Organizował sympozja naukowe, opiekował się światem nauki katolickiej i walczył o uznanie jego praw. Wydał drukiem szereg artykułów i pozycji książkowych. Najbardziej znane to Miłość i odpowiedzialność, Osoba i czyn, U podstaw odnowy Vaticanum II. W 1972 roku rozpoczął Duszpasterski Synod Archidiecezji Krakowskiej, który trwał przez 7 lat. Celem Synodu było pogłębienie życia religijnego młodzieży i katolików zaangażowanych w życie Kościoła. Przygotował także archidiecezję do 900. rocznicy śmierci św. Stanisława – patrona archidiecezji.

Jego działalność znana była również poza granicami Polski. Uczestniczył w licznych kongresach i sympozjach naukowych. W Dykasteriach Watykańskich był członkiem Kongregacji pro institutione catolica, pro Sacramentis in Cultu Divino, Pro Cleris. Konsultorem Concilium de Laicis. Uczestniczył w synodach biskupów w latach 1967 – 1977, a w 1974 wybrany został na członka Rady Sekretariatu Synodu. Szczególnym wyrazem zaufania Ojca Św. Pawła VI do kardynała Wojtyły była prośba o wygłoszenie rekolekcji Watykańskich w 1976 roku dla Ojca Świętego, kardynałów i pracowników Kurii Rzymskiej.


Po śmierci papieża Pawła VI i jego następcy Jana Pawła I w wyniku konklawe – 16 października 1978 roku abp Karol Wojtyła został wybrany papieżem przyjmując imię Jan Paweł II. Był pierwszym Polakiem, a jednocześnie pierwszym od 445 lat biskupem Rzymu, który nie pochodził z Włoch. Jego wybór na Stolicę Piotrową znacząco wpłynął na dzieje Europy Wschodniej końca XX wieku. Pierwszą zagraniczną pielgrzymkę odbył do Ameryki Łacińskiej, co było nowością na tle poprzednich papieskich pontyfikatów. W trakcie trwającego 27 lat pontyfikatu odwiedził 135 krajów świata oraz odbył 142 podróże na terenie Włoch. Do ojczyzny pierwszy raz jako papież przybył 2 czerwca 1979 roku, podczas której wypowiedział pamiętne słowa: „Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”. Patriotyczna postawa i wsparcie Polaków żyjących w komunistycznym kraju przyczyniło się jeszcze bardziej do wzrostu jego autorytetu. Do Polski pielgrzymował jeszcze sześć razy.

Podczas całego pontyfikatu Jan Paweł II niestrudzenie walczył o godność każdego człowieka sprzeciwiając się aborcji i eutanazji – cywilizacji śmierci. Znany był z podejmowania szeroko rozumianego dialogu międzyreligijnego i międzykulturowego. Potępiał antysemityzm, czego wyrazem była jego modlitwa przy Ścianie Płaczu w Jerozolimie. Pamiętając o ludziach młodych, zainicjował systematyczne spotkania z młodzieżą – Światowe Dni Młodzieży, które po raz pierwszy odbyły się w Rzymie w 1985 roku. Swoje nauczanie przekazał wiernym w wielu listach, adhortacjach, konstytucjach apostolskich oraz czternastu encyklikach, m. in. Redemptor hominis, Dives in misericordia, Laborem exercens, Centesimus annus, Solicitudo rei socialis. Przekraczając wiele barier, zawsze był otwarty na drugiego człowieka. Wyraził to podczas spotkania z własnym zamachowcem, Alim Agcą, który 13 maja 1981 roku postrzelił papieża na Placu św. Piotra w Rzymie.

Od początku lat 90 - tych Jan Paweł II zmagał się z chorobą Parkinsona, która była powodem spekulacji dotyczących ustąpienia papieża z urzędu. Ten pełnił jednak swoją posługę do śmierci. W ciągu ostatnich dni życia nieustannie towarzyszyli mu trwający w modlitwie wierni z całego świata. Odszedł 2 kwietnia 2005 roku o godzinie 21:37, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Niedzieli Bożego Miłosierdzia. Niespełna tydzień później, 8 maja, odbył się pogrzeb papieża, w którym uczestniczyło około 300 tysięcy pielgrzymów oraz głowy państw i przedstawiciele wszystkich wyznań świata.

28 czerwca 2005 roku za zgodą następcy Jana Pawła II - Benedykta XI - rozpoczął się proces beatyfikacyjny, którego postulatorem był ks. Sławomir Oder. 1 maja 2011 roku Jan Paweł II został ogłoszony beatyfikowanym, a 27 kwietnia 2014 roku podczas Niedzieli Bożego Miłosierdzia – świętym. Liturgiczne wspomnienie św. Jana Pawła II przypada 22 października, na pamiątkę uroczystego rozpoczęcia jego pontyfikatu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17 MAJA OBCHODZIMY

ŚWIATOWY DZIEŃ TELEKOMUNIKACJI I SPOŁECZEŃSTWA INFORMACYJNEGO 2020

 

Czym jest społeczeństwo informacyjne? W społeczeństwie informacyjnym to informacja staje się pożądanym towarem równoważnym lub cenniejszym od dóbr materialnych. To również określenie społeczeństwa, w którym informacja znalazła szerokie zastosowanie w codziennym życiu społecznym, kulturalnym, ekonomicznym i politycznym. W społeczeństwie informacyjnym szeroko wykorzystywane są najróżniejsze środki komunikacji do gromadzenia, przetwarzania i przekazywania informacji. Światowy Dzień Telekomunikacji i Społeczeństwa Informacyjnego staje się okazją do wyznaczania kolejnych dróg informacji oraz do wykorzystywania nowoczesnych urządzeń komunikacyjnych w procesie rozwoju społeczeństwa.

Światowy Dzień Społeczeństwa Informacyjnego został ustanowiony 27 marca 2006 roku przez Organizację Narodów Zjednoczonych, w miejsce obchodzonego wcześniej 17 maja Światowego Dnia Telekomunikacji. Łącząc dawne określenie święta obchodzonego w tym terminie z nową nazwą przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (International Telecommunication Union, ITU), postanowił obchodzić 17 maja jako Światowy Dzień Telekomunikacji i Społeczeństwa Informacyjnego (ŚDTiSI). Obie nazwy – ŚDSI i ŚDTiSI – są równorzędne i mogą być stosowane zamiennie, stosownie do okoliczności i aktualnej tematyki.

Zaproponowane przez Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny hasło obchodów Światowego Dnia Społeczeństwa Informacyjnego w 2020 roku to:


"Connect 2030: ICTs for the Sustainable Development Goals (SDGs)”

(Technologie informacyjno-komunikacyjne dla celów zrównoważonego rozwojuw 2030 roku)


Obchody Światowego Dnia Społeczeństwa Informacyjnego (ŚDSI) w Polsce mają swój klimat, swoje środowisko i trwałą renomę swoistego festiwalu informatycznego. Publiczne debaty, specjalistyczne konferencje, imprezy popularyzacyjno - edukacyjne oraz spotkania nieformalne wzajemnie się tu przeplatają i uzupełniają, tworząc jedyną w swoim rodzaju całość. W zaplanowanych wydarzeniach uczestniczą zarówno osoby spoza branży, jak i informatycy – naukowcy, przedstawiciele biznesu, a także reprezentanci placówek edukacyjnych i administracji państwowej.

Patronem corocznych obchodów jest UNESCO oraz sekretarz generalny ITU. W Polsce organizacją obchodów zajmuje się Polskie Towarzystwo Informatyczne. Z okazji święta organizowane są wydarzenia poświęcone nowym technologiom i roli informatyki w rozwoju społecznym oraz gospodarczym. Święto jest także okazją do poruszenia problematyki związanej z bezpieczeństwem w internetowej sieci. Corocznie Polskie Towarzystwo Informatyczne (PTI) kontynuuje założenie międzynarodowego charakteru obchodów i patronatu ITU, Polskiego Komitetu ds. UNESCO, oraz udziału Fundacji ECDL, CEPIS, EUCIP i sąsiednich państw.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W ROKU 2020 PRZYPADA

100. ROCZNICA URODZIN I 35. ROCZNICA ŚMIERCI LEOPOLDA TYRMANDA

16.05. 1920 – 19.03.1985

 

Leopold Tyrmand – urodzony 16 maja 1920 roku w Warszawie polski pisarz i publicysta. Tyrmand wychował się w zasymilowanej rodzinie żydowskiej. W 1938 roku Leopold wyjechał do Paryża. Rozpoczął tam studia architektoniczne w Academie des Beaux-Arts. Kiedy wybuchła II wojna światowa, przebywał w Warszawie. Stamtąd uciekł do Wilna. Rodziców pisarza wywieziono do Majdanka. Tam zginął jego ojciec, matka przeżyła i wyjechała do Izraela. Tyrmand pracował w Wilnie w redakcji pisma „Prawda Komsomolska”. W 1941 roku pisarz został aresztowany przez NKWD za kontakty z Armią Krajową. Uciekł z transportu kolejowego, zdobył fałszywe dokumenty i przedostał się do Francji. Następnie przebywał w Niemczech i Szwecji, imając się dorywczych zajęć. Po powrocie do Polski pracował jako dziennikarz. Leopold Tyrmand rozpoczął współpracę z „Przekrojem”, „Tygodnikiem Powszechnym” i „Ruchem Muzycznym”. W 1950 roku w sprawozdaniu z turnieju bokserskiego niepochlebnie wypowiedział się na temat radzieckich sędziów, za co został wyrzucony z redakcji „Przekroju”. Później został objęty trzyletnim zakazem publikowania. W 1955 roku Tyrmand wydał swoją słynną powieść Zły. Pisarz zajmował się także popularyzowaniem muzyki jazzowej w Polce, współorganizował koncerty i festiwale. W 1957 roku wydał monografię U brzegów jazzu. Wkrótce potem powstała pierwsza cz1)ść minipowieści Wędrówki i myśli porucznika Stukułki i zbiór opowiadań Gorzki smak czekolady Lucullus. W 1965 roku po wielu latach starań Leopold Tyrmand zdobył paszport i wyjechał z Polski, podróżował po Europie i Izraelu, przebywał w Stanach Zjednoczonych na stypendium. Tam związał się z pismem „The New Yorker”, publikował też swoje eseje. W 1971 roku pisarz poślubił doktorantkę iberystyki na Uniwersytecie Yale, Marry Ellen Fox. Leopold Tyrmand zmarł 19 marca 1985 roku podczas rodzinnych wakacji w Fort Meyers na Florydzie. Został pochowany na cmentarzu Wellwood w Pinelawn w Long Island.

 

Publikacje:

1. Proza

- 1948: Hotel Ansgar

- 1955: Zły

- 1957: Gorzki smak czekolady Lucullus

- 1961: Filip

- 1967: Życie towarzyskie i uczuciowe

- 1975: Siedem dalekich rejsów

- 1990: Wędrówki i myśli porucznika Stukułki (nieukończone)

- Pokój ludziom dobrej woli – zbiór w formie książkowej tekstów Leopolda Tyrmanda drukowanych w latach 1946–1963 w prasie polskiej.

2. Dziennik

- 1980: Dziennik 1954 (wersja oryginalna 1999). Angielskie tłumaczenie wersji z 1980 r.: Diary 1954, Northwestern University Press, Chicago, 2014, ISBN 978-0-8101-2951-1 (tłumacze: Anita K. Shelton i A.J. Wrobel)

3. Listy

- Sławomir Mrożek, Leopold Tyrmand, W emigracyjnym labiryncie. Listy 1965-1982, wstęp i oprac. Dariusz Pachocki, posłowie. T. Nyczek, Kraków 2017.

4. Wybrana publicystyka

- 1967: Fryzury Mieczysława Rakowskiego („Kultura”, nr 10)

- 1967: Porachunki osobiste („Kultura”, nr 3)

- 1985: The Ugly Beautiful People: Essays on Liberal Culture

5. Zbiory esejów i publicystyki

- 1957: U brzegów jazzu

- 1970: Notebooks of Dilettante, w polskim wydaniu Zapiski dyletanta w tłumaczeniu Małgorzaty Wolanin (1991)

- 1972: The Rosa Luxemburg Contraceptive Cooperative. A Primer on Communist Civilization, w polskim wydaniu Cywilizacja komunizmu (1972)

- 1975: Tu w Ameryce, czyli dobre rady dla Polaków

6. Dramat

- 1961: Polacy, czyli pakamera („Dialog”, nr 6)

7. Scenariusz

- 1963: Niebo – projekt scenariusza („Dialog”, nr 6)

 

Filmografia:

1. Jako aktor

- 1962: "Jutro premiera" - pisarz w Klubie Literatów, znajomy Wiewiórskiego

2. Jako scenarzysta

- 1955: Trzy starty

- 1963: Naprawdę wczoraj

3. Upamiętnienie

- W lutym 2013 roku  nazwę „pasaż Leopolda Tyrmanda” nadano drodze wewnętrznej pomiędzy placem Trzech Krzyży i ul. Marii Konopnickiej w Warszawie.

 

 

UCHWAŁĄ SEJMU RP ROK 2020 OGŁOSZONO ROKIEM LEOPOLDA TYRMANDA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CHARYTATYWNA IMPREZA ONLINE DLA JULKI RAFALSKIEJ

 

Dzień dobry! Wraz z przyjaciółmi postanowiliśmy zrobić małą imprezkę w szczytnym celu!


Julka uczennica naszej szkoły zawsze uśmiechnięta, pełna optymizmu, wielbicielka koni i jeździectwa... Mimo diagnozy, którą usłyszała w styczniu 2019 roku, mimo bólu i lęku który towarzyszy jej każdego dnia, strachu o to co dalej nadal uśmiech pozostał. Niegdyś energiczna nastolatka, pewnego dnia zaczęła tracić siły, pojawiały się bóle głowy, nagłe omdlenia.
Przyszła diagnoza: Kortykotropowy gruczolak przysadki mózgowej. Od tego momentu zaczęła nierówną walkę z chorobą. Pierwsza próba usunięcia guza była 4 kwietnia 2019 roku. Na chwilę poczuła się lepiej. Niestety guz powrócił. Towarzysząca mu choroba Cushinga doprowadziła do wielu zmian w organizmie Julki. We wrześniu lekarze zdecydowali się na reoperację; przeszła też cykl radioterapii. Mimo reoperacji guz nadal pozostaje w głowie. Kolejna operacja to dla Julki wyrok, dlatego lekarze szukają innych możliwości pomocy Julce. Od roku każdy dzień dla Julki i jej najbliższych to przeplatające się uczucie strachu i nadziei. Wiara w to, że zaraz skończy się koszmar i wszystko będzie jak wcześniej, że kolejny raz będzie mogła z przyjaciółmi udać się na przejażdżkę konną... każdego dnia rodzice patrzą na jej ból, ciesząc się każdym uśmiechem.

Ze względu na to, że Julka jest niepełnoletnia na oddziale towarzyszy jej mama. Do tej pory rodzina wspólnymi siłami dawała radę, jednak koszty utrzymania opiekuna, wyżywienia na oddziale, koszty leczenia, leków i dojazdów do Warszawy przekraczają możliwości finansowe rodziny. Dlatego prosimy Was o wsparcie. Pomóżmy Julce w tej nierównej walce. Zawalczmy o jej przyszłość.

Zapowiada się ciekawy live, na którym nie może nikogo  zabraknąć!


ŚRODA 13.05.2020
START - GODZINA 19:00!!!


 

LIVE :
Fanpage : Dj/ Wodzirej 100bbe - Artur Stobbe

YouTube:
https://youtu.be/OSQ-xJd4tWc

Więcej szczegółów o wydarzeniu:
https://www.facebook.com/Dj100bbe/photos/a.1416087018656768/2541420052790120/?type=3&theater

Link do zrzutki:
https://zrzutka.pl/hspcfw?utm_medium=social&utm_source=messenger&utm_campaign=sharing_button&fbclid=IwAR2_emvwAwG42iF4huAi1yK0TcgXTKAcI-o1M3DcLMuaP3f8vvLdFO2ZNx0


Studio Vento
Amuza bistro & sala bankietowa

Na wydarzenie zaprasza:

Piotr Gajewski - uczeń klasy III AT

 

 

 

 

DZIEŃ BIBLIOTEKARZA I BIBLIOTEK 2020 INNY NIŻ WSZYSTKIE

 


Bez uroczystych obchodów, ale za to w doskonałym towarzystwie czytelników i książek… Dziś, 8 maja,  swoje święto mają wszyscy bibliotekarze! Dziś również rozpoczyna się Ogólnopolski Tydzień Bibliotek pod hasłem „Zasmakuj w bibliotece”.

Tydzień Bibliotek organizowany od 2004 roku przez tysiące polskich bibliotek w dniach 8-15 maja, połączony z Dniem Bibliotekarza, stał się symbolem  jedności środowiska bibliotekarskiego, determinacji i kreatywności w promowaniu unikalnych wartości kulturowych, edukacyjnych i społecznych bibliotek, pokazywaniu ich niezbędności w życiu każdego społeczeństwa.

W obecnej sytuacji zamknięcia i izolacji, w  wyniku konsultacji Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich, podjęło decyzję o utrzymaniu wieloletniej tradycji realizacji ogólnopolskiego programu Tydzień Bibliotek, połączonego ze świętem Dnia Bibliotekarza,  w tym samym co zwykle terminie, czyli w okresie od  8 do 15 maja, ale wyłącznie online. W ten sposób biblioteki, zwłaszcza publiczne (gminne) mogą zamanifestować swoją  obecność i działalność czytelnikom, organizatorom, użytkownikom poprzez wykorzystanie różnych form i narzędzi  komunikacji wirtualnej.  Oczywiście, w obecnej sytuacji wspieranie walki z pandemią i dbanie o  bezpieczeństwo epidemiologiczne każdego z nas jest priorytetem. Niemniej, bezpieczne i atrakcyjne formy działania bibliotek online mogą otworzyć nowe przestrzenie relacji z czytelnikami i pokazać kreatywność bibliotekarzy, przetestować nowe, zdalnie realizowane usługi biblioteczne. W tym kontekście hasło tegorocznego Tygodnia Bibliotek „Zasmakuj w Bibliotece” nabiera szczególnego znaczenia. Pokażmy, że my – bibliotekarze w każdych okolicznościach  potrafimy nowocześnie działać, docierać do czytelników, utrzymać więź ze społeczeństwem odpowiadając na ich potrzeby. W Tygodniu Bibliotek bądźmy razem, nawet jeśli  niektóre biblioteki nie będą miały możliwości zaznaczenia swojej obecności w wirtualnej przestrzeni.

 

Biblioteka Miejska im. Wiktora Kulerskiego w Grudziądzu

„Drodzy Czytelnicy, z radością informujemy, że otrzymaliśmy wszystkie wymagane zgody i dokonaliśmy niezbędnej reorganizacji naszych placówek dla Państwa i naszego bezpieczeństwa. Od 6 maja 2020 r. otwieramy nasze filie, a od 11 maja 2020 r. wypożyczanie w Gmachu Głównym. Serdecznie zapraszamy i prosimy o zapoznanie się z zasadami bezpieczeństwa”.

Nadal można korzystać z e-usług oferowanych przez grudziądzką bibliotekę: http://www.biblioteka.grudziadz.pl/

 


 

 

 

 

 

 

 

KONKURS PLASTYCZNO – LITERACKI

„POLSKIE SERCE PĘKŁO - KATYŃ' 40”

 

Uczniowie Liceum Sztuk Plastycznych im. Józefa Czapskiego w Grudziądzu, wzięli udział w Konkursie Plastyczno - Literackim „Polskie serce pękło - Katyń' 40". Inicjatorką tego konkursu była Marszałek Sejmu Elżbieta Witek. Nawiązywał on do 80. rocznicy zbrodni katyńskiej. Projekt był skierowany do uczniów szkół średnich. Konkurs rozpoczął się 1 lutego i trwał do 23 marca. Siedmioro uczniów naszej szkoły otrzymało dyplomy od Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Andrzeja Dudy i Marszałek Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej Elżbiety Witek za udział w tej inicjatywie. Dyplomy otrzymały następujące osoby: Izabela Klimek, Maja Hoang Ding, Justyna Sowa, Aleksandra Makuracka, Kalina Trzcińska, Klaudia Orłowska, Magdalena Smulska.

W Komitecie Honorowym konkursu znaleźli się Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - Mariusz Kamiński, Minister Obrony Narodowej - Mariusz Błaszczak, Minister Edukacji Narodowej - Dariusz Piontkowski oraz Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - dr Jarosław Szarek. Przewodniczącym Komitetu został Prezydent RP - Andrzej Duda. Na czele komisji konkursowej stanął prof. Tadeusz Wolsza.

 

 

  Free joomla themes, forum web hosting.

Stworzona przez ZSBiP